chat.be

Het enige optreden dat de Dolfijntjes XL deze zomer gaven, vond plaats in Oostende op de laatste dag van de Paulusfeesten. Het plein voor de Petrus- en Pauluskerk stond dan ook vol enthousiaste fans. Gelukkig vonden wij nog een plek vanwaar we alles konden overzien.

Toen Wim Opbrouck het podium op kwam gestormd, stegen de aaah's en de ooeeeh's uit het publiek op. Ik had hem niet meteen herkend, want hij had een echte Al-Qaeda baard laten groeien. Zijn eerste vraag was dan ook meteen: "Wuk viend je gieder van mien board?". En het antwoord van het publiek, "lèèluk!", bracht Wim tot een opmerking over totten en lekken.

De stukken die ze speelden veranderden van een kinderwijsje in hard rock en combineerden de meest uiteenlopende songs. Een groot deel van de teksten ging verloren in de harde tonen van de muziek - maar iedereen kende de liedjes, de beats - en de bewegingen van Wim over het podium bleven de hele tijd wijzen in de richting van een epo-kuur. Hij sprong heen en weer, huppelde schijnbaar moeiteloos met zijn gewicht van de ene kant naar het andere om het publiek onder stoom te krijgen en te houden. Van het Ave Maria ("een oede hit van uus") maakten ze na een paar strofes schaamteloos Ave Vagina, dat luidkeels werd meegezongen door het publiek.

Ondanks hun met Maria en Jezus flirtende teksten bleef het onweer ver weg boven zee hangen en hielden we de voeten droog tijdens het optreden. En in vergelijking met de wateroverlast en onweersbuien van de voorbije dagen die o.a. de Dahliade en het Grieks Zomerfeest in Bredene ook over zich heen gekregen hadden, was dat al een hele opsteker.